Een rietgors, een rietzanger en een roerdomp.
Het rietland was er niet alleen voor de vogels. Er woonden nog veel meer dieren en planten en daar kwamen ook mensen van genieten. Er liep een prachtig wandelpad en er stond een heerlijk bankje waar mensen konden luisteren en kijken naar de natuur.
Er kwamen drie mensen langs dat pad. Eén mens woonde al heel lang in de buurt en kon uren zitten kijken en luisteren naar al dat leven. Hij waardeerde de vogels om hun aanwezigheid, om hun eigen geluid en was tevreden.
Eén mens kwam oorspronkelijk uit de duinen en miste eigenlijk wel een beetje de zee, en het zand, maar ook in de duinen heb je plasjes en riet en ook hij was best tevreden met dit rietland.
De derde mens kwam uit de bergen en eigenlijk snapti hij niets van al dat riet en water. Water hoort niet stil te staan, maar weg te stromen, je hoort geen weids uitzicht te hebben, maar na iedere bocht een nieuw landschap. Zo was het in de bergen, zo was het goed. En dat bankje was ook maar niets, daar kon je geen koffie drinken en dat is toch wel noodzakelijk na tien minuten wandelen.
Maar er was nog iets veel ergers voor de bergbewoner. Die vogels! Ze zongen allemaal anders. En hoe! De rietgors kraakte een beetje, de rietzanger was wat warrig en die roerdomp...dat was toch geen geluid! Daar moest wat aan gedaan worden want de bergbewoner wilde alleen mooie geluiden horen.
Zo vroeg hij de rietgors eens op te houden met zijn gekraak, en de rietgors dacht, misschien heeft hij wel gelijk en moet ik dat maar doen.
En hij vroeg de rietzanger nou eens een duidelijk lied te zingen wat makkelijk te herkennen was en de rietzanger deed erg zijn best om nou eens iets goeds te doen en ging steeds harder en regelmatiger te zingen en hield niet meer op, hij leek wel een sprinkhaanzanger...hij ratelde maar door.
Maar de roerdomp die nou ook eens op moest houden met zijn boertige rommelpotterij begreep niets van de bergbewoner.
Waar bemoei je je mee? Vroeg de roerdomp. Ik weet trouwens niet waar je het over hebt, want mijn vrouw vindt mijn geroep heel aantrekkelijk heb ik het idee. En de rietzanger en de rietgors hebben er ook geen last van volgens mij. Nou was dat niet helemaal waar, dat gehoemp mocht ook best wat minder, maar daar trok de roerdomp zich weinig van aan.
De bergbewoner had toch een ander idee en vroeg de duinbewoner, wat vind jij er nou van? De rietgors kraakt toch? En de rietzanger haspelt toch? En de roerdomp hoempt toch afschuwelijk..ik krijg er nachtmerries van!
De duinbewoner wist niet wat hij er van moest denken, maar er zat wel wat in. Als iedereen nou naar de bergbewoner luisterde en iedereen zong zoals de bergbewoner dat wilde, dan zou de wereld misschien best wel beter worden en iedere vogel veel prettiger leven in het riet, maar ergens voelde hij wel dat er toch iets niet klopte, maar wat?
De mens die al heel lang naast het riet woonde begreep er helemaal niets meer van. Iedere vogel zingt zijn eigen wijs en dat is juist mooi. Al die verschillen, al dat enthousiasme...prachtig! En wat een gezeur van die bergbewoner en dan dat getwijfel van die duinbewoner die wel een beetje geloofde dat de wereld beter werd als iedereen het zelfde zong...
(foto deze roerdomp: Ferry Siemensma)
De rietgors kraakte niet meer, maar had nu een ander probleem. Zijn vrouw vroeg waarom hij zo raar zong en hij vertelde dat hij een betere rietgors zou worden als hij niet meer kraakte en daardoor ook veel prettiger zou leven. Dat had de bergbewoner hem verteld. Nu zei het rietgorsvrouwtje, hoepel jij maar op. Ik hou van gekraak want dat hoort bij jou en als je een ander meer gelooft dan mij dan hoef ik geen nest meer met jou te delen, en de rietgors die niet meer kraakte zat eenzaam en alleen aan de rand van het rietland te zingen en niemand luisterde meer naar hem want ze herkenden hem niet meer.De rietzanger was zo druk bezig met zingen, het was zo keurig ritmisch en hij hield niet meer op. Hij werd eigenlijk een beetje gek van zichzelf, maar de bergbewoner had gezegd dat hij gelukkiger zou leven als hij deed wat hij vroeg en je moet iedereen een beetje te vriend houden nietwaar? Maar ook zijn vrouw snapte het niet en probeerde met andere rietzangers hem weer op het oude liedje te krijgen en hielpen daar bij de hulp in van oude wijze rietzangers om hem te overtuigen toch alsjeblieft wat minder te zingen en weer gewoon te haspelen en met heel bijzondere zaden uit het rietland en veel rust en aandacht lukte dat best wel.
De roerdomp had echter hele lange tenen. Daar kon je makkelijk op gaan staan en dan hoempte hij nog harder. En wanneer je heel dichtbij kwam dan stak hij zijn nek in de lucht en dat leek verdacht veel op een middelvinger wat een algemeen bekend teken was voor mensen.
Hij hoempte gewoon door en dat vond iedereen heel normaal. Het was een rare vogel, maar iedere vogel zingt zoals hij gebekt is en zijn vrouw kon daar nog best mee leven ook. De roerdomp leefde nog even gelukkig als daarvoor, maar vroeg zich wel af wat de bergbewoner zo bezielde om alles naar zijn hand te willen zetten. Hoe kan een mens nou bepalen wat goed is voor een vogel? Ook al is het een vreemde vogel in zijn ogen.
Gelukkig kwam het allemaal weer goed. De rietgors ging gewoon weer kraken, de rietzanger haspelde er weer heerlijk op los en rustte zo nu en dan ook weer uit en de roerdomp hoempte zoals hij nooit anders had gedaan en iedereen was weer tevreden met zijn rol in de wereld. En de mensen?
De duinbewoner was blij dat alles weer normaal was en had wel door dat je niet iedereen moest geloven. De bergbewoner was wel erg geschrokken wat hij veroorzaakt had, had eens goed geluisterd naar de wijze rietzangers en had het wondermiddel ook eens geprobeerd en begreep dat ieder zijn eigen wijs ook best wel te verteren valt en de rietlandbuur luisterde innig tevreden naar de vogels en de mensen en de wereld was weer vrij van bemoeienis en regelzucht en eigenwaan.
p.s. Enige overeenkomst met bestaande personen berust louter op toeval. :-)
0 reacties:
Een reactie plaatsen